Με γιώτα. Δεν σε γελούν τα μάτια σου αγαπητέ αναγνώστα. Ένας τίτλος διατυπωμένος με τρόπο αινιγματικό. Ένα έργο που πραγματεύεται ένα διαχρονικό βραχνά για τα ζευγάρια που έχουν την ''ευτυχία'' να διάγουν μακροχρόνιο κοινό βίο, ή τουλάχιστον εμάς, που είμαστε άσχετοι με τον Πίντερ, έτσι να μας φάνηκε...
Μια σκηνοθετική ματιά που μπορεί να μην κλέβει τις εντυπώσεις με θεαματικό τρόπο, σε κερδίζει όμως στα σημεία. Και τέλος, στο σανίδι, δύο νέοι ηθοποιοί να ενσαρκώνουν επάξια το ήμισυ του ρόλου τους. Κι αυτό γιατί η ερμηνεία τους ως σύζυγοι είναι άχρωμη, με δόσεις βαρεμάρας που φλερτάρει έντονα με το χασμουρητό, ενώ ως εραστές, μας παρασέρνουν κυριολεκτικά στην δίνη του πάθους τους!
Μια σκηνοθετική ματιά που μπορεί να μην κλέβει τις εντυπώσεις με θεαματικό τρόπο, σε κερδίζει όμως στα σημεία. Και τέλος, στο σανίδι, δύο νέοι ηθοποιοί να ενσαρκώνουν επάξια το ήμισυ του ρόλου τους. Κι αυτό γιατί η ερμηνεία τους ως σύζυγοι είναι άχρωμη, με δόσεις βαρεμάρας που φλερτάρει έντονα με το χασμουρητό, ενώ ως εραστές, μας παρασέρνουν κυριολεκτικά στην δίνη του πάθους τους!
Μπορούμε λοιπόν να ξεπεράσουμε την ρουτίνα στην σχέση μας, κι αν ναι με ποιο κόστος;
+ Ατμοσφαιρικό το Wherehause. Καλαίσθητα σκηνικά.
- Ένα ανεμιστήρα ρε παιδιά ή έστω μια βεντάλια δώρο με το εισιτήριο...
-
No comments:
Post a Comment